DANAR TOBADA launched in Internet: Chief Minister Exposed


This documentation on how the Chief Minister of the State tamed two top associates of Subhas Chandra Pattanayak, Founder of Bhasha Andolan, Orissa, in a bid to break the unique movement, was launched in Internet on the 13th of June in the evening.

Launched by Sri Pattanayak live on Facebook, the book has exposed a gang of IAS officers including the Chief Minister’s Chief Advisor R. Balakrishnan and two former ministerial colleagues of the CM through whom he had perpetrated the act of subterfuge.

For august visitors of ORISSA MATTERS, Sri Pattanayak’s speech is preserved in its YouTube channel as hereunder:

Servants of the People Society becomes a Dracula: Complaint lodged before the NHRC


Lala Lajpat Rai’s Servants of the People Society has been exploiting the employees of the newspaper Samaj oblivious of their human-rights. Like Dracula, it has devised a new method of cruelty in the guise of an ‘appeal’ asking them to co-operated with its exploitation. Former President of the employees association Sri Devi Prasanna Nayak has moved the National Human Rights Commission to intervene in this menstruous instance of human-rights violation. We quote below the content of his petition.

It has come to my notice through a news titled as ‘Servants of the People Society forces employees of Samaja into Hobson’s choice of hunger, serious threat to human rights: A case for OHRC to intervene’ by Sri Subhas Chandra Pattanayak, a senior journalist in www.orissamatters.com that, impediments are drawn to constitutional rights to life and dignity of hundreds of employees in a private sector by its management by way of an order in guise of ‘appeal’, only to realize individual choice of hunger in this pandemic situation. And, the content of the news item is self explanatory.

A New Delhi based society named as Servants of the People Society (in short SoPS) is having a branch in Orissa. This Society runs an Oriya daily newspaper named The Samaja and has engaged more than 300 employees. Now the employees are forced to make their individual choice of hunger out of the four traps laid down under one ‘APPEAL’ to help the management fight COVID-19.

This appeal is circulated by the Secretary of the same Servants of the People Society. Now employees are to accept any one of the four traps by exercising their respective “option” in order to evade a lay-off. They are to sign on these four declarations as per personal choice:

1. I would like to go on Lay-off for a period of 01 month/02 months
2. I will donate 30% of my net salary for one month
3. I will donate______% of my net salary for one month
4. I will donate Rs._____/- as lumpsum

The mega nuisance lies in two options in option No.1. An employee shall have to volunteer to embrace “lay-off” for either one month or two months. Naturally, no employee would prefer lay-off for two months if option for one month is available. This means, any employee, who prefers the first option, shall have to volunteer for lay-off for one month. More wicked are the traps 3 and 4 where an employee is to fill up the blanks, which would supposedly be more than what has been stipulated under trap 2. Trap 2 forces the employee to be denuded of 30% of his/her “net salary”.

From the instrument of exploitation styled APPEAL, it transpires that this offense is repeatedly perpetrated under colorable exercise of managerial powers. It admits that earlier the employees were laid-off “for months together” allowing themselves to thrive with half of their wages. It says, the SoPS has “not forgotten yet, the tears ebbing the eyes of the laid-off employees for months together with 50% salary, their helpless condition and miseries.” What a sadistic sympathy!

This instrument of exploitation further admits, “Even now, the full salary could not be paid”.

But, it says, Corona is forcing the organization to lay-off sign die if the employees do not allow themselves to be denuded of their purses.

SoPS has looted revenue worth thousands of crores of Rupees created by the employees of the Samaja. Crooks in the SoPS have kept this mega newspaper under their illegal occupancy by using a forged document purported to be the will of late & lamented Pundit Gopabandhu Das, a renowned freedom fighter and social worker. So there is no possibility of wealth famine in SoPS to pay the employees their due salary regularly. The “APPEAL” in question is, therefore, a cunning exploitation of COVID situation to loot even the revenue generators.

The design of exploitation is so very ruthless that, the employees have been asked to sign their declaration by 20th when the so-called APPEAL in English is issued on the 18th of this month and its Oriya version on the very next day. The Labor Laws having been clubbed into a conundrum, where the admittedly “helpless” employees of the Samaja would seek protection from this scheme of the crooks determined to whittle their earned wages?

It is a clear case of exercise of managerial powers to ruin the human rights of the employees of the Samaja by SoPS taking advantage of their “helpless condition” admitted even in the APPEAL in question. Therefore, this is a clear case of human rights violations.

The humble petitioner is a working journalist under the opposite party. He was the President of the Union of employees and has been victimized by the SoPS because of his trade union activities. He has raised an Industrial Dispute against this victimisation and is sure of winning the case. Therefore he has a stake in smooth running of this newspaper.

The SoPS is alleged to have kept the newspaper under its illegal occupation by using a forged will of Pt. Gopabandhu Das, remembered with reverence as the founder of the newspaper. The authentic evidences of this forgery brought out by ace journalist Subhas Chandra Pattanayak in Orissa’s most referred website orissamatters.com in competent continuous reports have been compiled in a book titled ‘The Samaja in maze of forgery’.

In an internal inquiry headed by Justice Arijit Passat, former Justice of the Supreme Court of India, massive mismanagement of the newspaper and swindling of its income have come out, even as it has been underlined that the SoPS is not the owner of this newspaper, which, in reality, belongs to the people of Odisha. Sad, the mismanagement continues.

A new step has been initiated by the SoPS that would further affect the work environment of the newspaper by playing havoc upon the living condition and human rights of the employees which would hamper it’s economy.

This petitioner has financial interest in this newspaper and concern for wage-right, which is a human right, of his co-workers. Therefore, this petition.

The SoPS is a national organization coming under the purview of this Hon’ble Commission.

Servants of the People Society forces employees of Samaja into Hobson’s choice of hunger , serious threat to human rights: A case for OHRC to intervene

Tributes to an unsung hero Sashi Bhusan Mohanty

Subhas Chandra Pattanayak

Orissa has given birth to many a persons that are paragons of human virtues. One such person Sashi Bhusan Mohanty has passed away on 18th this month while fighting COVID -19 in a private hospital at Bhubaneswar. As I knew him personally, I made mention of him in my site saubhaya.wordpress.com.

I am reposting the same here, as esteemed visitors to this site deserve to know of this unsung hero.

ପ୍ରଚ୍ଛନ୍ନ ସାମ୍ୟବାଦୀ ଶଶି ଭୂଷଣ ମହାନ୍ତି ଆଉ ନାହାନ୍ତି

ବହୁ ଦଶନ୍ଧି ତଳର ସେହି ଦିନ ସେହି ବାର ଆଉ ମନେନାହିଁ ; କିନ୍ତୁ ମନେ ଅଛନ୍ତି ଶଶିଭୂଷଣ ମହାନ୍ତି , ଯିଏ ଆଉ ନାହାନ୍ତି , କରୋନା କବଳରେ ଗତକାଲି ବୁଜି ଦେଇଛନ୍ତି ଆଖି ।

କଟକ ବଡ଼ ଡାକ୍ତରଖାନା ପରିସରରେ ଥିବା କନିକା କଟେଜ ଭାଙ୍ଗିନଥିଲା । ବନ୍ଦୀ ଜୀବନ ଯାପନ କରୁଥିବା ଚିରସ୍ମରଣୀୟ କମ୍ୟୁନିଷ୍ଟ ନେତା ନାଗଭୂଷଣ ପଟ୍ଟନାୟକ ସେଇଠି ରହି ଚିକିତ୍ସିତ ହେଉଥିଲେ । ସଶସ୍ତ୍ର ପୋଲିସ ଘେରି ରହିଥିଲେ ଚାରିଆଡେ । ସେଇଠୁ ମୁଁ ଫେରୁଥିଲି ; ଦେଖିଲି, ମୋ ସମବୟସର ଜଣେ ବ୍ୟକ୍ତି ପୋଲିସ ସହ ଝଗଡ଼ାରେ ଲିପ୍ତ । ପୋଲିସ କହୁଛି ନାଗଭୂଷଣଙ୍କୁ ଦେଖା କରିବାକୁ ତାଙ୍କୁ ଛଡ଼ାଯାଇପାରିବନି । ତାଙ୍କର ଏକା ଯିଦ , ସେ ନିଶ୍ଚୟ ଦେଖାକରିବେ । ହୋଇପାରନ୍ତି ସେ ନକ୍ସଲପନ୍ଥୀ , କିନ୍ତୁ ସାଧାରଣ ମଣିଷ ପାଇଁ ଜୀବନ ବାଜି ଲଗାଇଦେଇଥିବା ସେ ଜଣେ ଆଗ୍ନେୟ ତପସ୍ଵୀ । ସେ ତାଙ୍କ ପାଖକୁ ଯିବେ, ପ୍ରଣାମ କରିବେ, ଫେରି ଆସିବେ । ସେ ପୋଲିସକୁ କହୁଥାନ୍ତି, ନାଗ ଭୂଷଣଙ୍କର ସେ କୌଣସି ରାଜନୈତିକ ସମର୍ଥକ ନୁହନ୍ତି । ମାତ୍ର ନିଜର ସ୍ଵର ନଥିବା ଖଟିଖିଆ ମଣିଷ ପାଇଁ ଲଢୁଥିବା ଲୋକଙ୍କ ଭିତରେ ନାଗ ଭୂଷଣ ଜଣେ । ତେଣୁ ସେ ଯାଇ ନୀରବରେ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରିବେ , ନୀରବରେ ଜଣାଇ ଦେବେ ଯେ, ମଣିଷ ପାଇଁ କଷ୍ଟ ଭୋଗୁଥିବା ମଣିଷକୁ ମଣିଷ ପୂଜା କରେ । ମୁଁ ଚମତ୍କୃତ ହୋଇ ତାଙ୍କ ବ୍ୟାକୁଳ ଯୁକ୍ତି ଶୁଣୁଥିଲି । ପୋଲିସ ଅଫିସର କଣ ଭାବିଲେ କେଜାଣି, କହିଲେ- ହେଉ ଯାଆନ୍ତୁ , କେବଳ ଦେଖିବେ, ଚାଲି ଆସିବେ ।

ତାର ଦୀର୍ଘ କେଇ ବର୍ଷ ପରେ , ଇମର୍ଜେନ୍ସି କାଳରେ ହରାଇଥିବା ସାମ୍ବାଦିକ ପଦରେ ଓଡ଼ିଶା ଲେବର କୋର୍ଟ ତଥା ହାଇ କୋର୍ଟଙ୍କ ଆଦେଶ ବଳରେ ପୁନର୍ନିଯୁକ୍ତି ପାଇ ଜୟଦେବ ବିହାରରେ ଏକ ଡି ଟାଇପ୍ ଘରେ ଆବାସ ପାଇଲି । ଗୋଟିଏ ଛାତ ତଳେ ଛଅଟି ଘର । ମୁଁ ତହିଁର ବାସିନ୍ଦା ହେବା ପୂର୍ବରୁ ସେଇଠି ରହୁଥିଲେ ଅଧ୍ୟାପକ ଜୟନ୍ତ ବିଶ୍ଵାଳ, ଅଧ୍ୟାପକ ଜିତେନ୍ଦ୍ର ନାରାୟଣ ଦାଶ (ଦାଶ ବେହନୁର), ଇଞ୍ଜିନିୟର ବେଜ , ଅପନ୍ନା ନାୟକ, ଶଶି ଭୂଷଣ ମହାନ୍ତି । ପାଖରେ ରହୁଥିଲେ ଅଧ୍ୟାପକ ପ୍ରମୋଦ ମହାନ୍ତି , ଅଧ୍ୟାପକ ଏସ୍ . ଏନ୍. ପାତ୍ର । ପ୍ରମୋଦ ବାବୁଙ୍କ ପୁଅ ମିଟୁନା , ପାତ୍ର ବାବୁଙ୍କ ପୁଅ ଶ୍ରବଣ, ଜିତୁବାବୁଙ୍କ ପୁଅ ଜଜି, ଜୟନ୍ତବାବୁଙ୍କ ପୁଅ ମୁନ୍ଳୁ , ଶଶିବାବୁଙ୍କ ପୁଅ ବୁଲୁ ଆଦିଙ୍କ ସହ ମୋ ପୁଅ ରଜା ନିମିଷକେ ସାଙ୍ଗ ହୋଇଗଲା ଯେମିତି ପାଣିରେ ପାଣି ମିଶିଯାଏ । ଦି ଦିନ ପରେ ଶଶିବାବୁ ଗସ୍ତରୁ ଫେରି ମୋ ବସାକୁ ଆସିଲେ ମୁଁ ନୂଆ କରି ତାଙ୍କ ମେଳକୁ ଆସିଥିବାରୁ ମୋତେ ସ୍ଵାଗତ ଜଣାଇବା ପାଇଁ । ପରସ୍ପର କିଛି ସମୟ ପରସ୍ପରକୁ ଚାହିଁ ରହିଲୁ । କେଉଁଠି ଦେଖିବା ଦେଖିବା ପରି ଲାଗୁଥିଲା । ଧୀରେ ଧୀରେ ମୋର ମନେ ପଡ଼ିଲା । ପଚାରିଲି, ଆପଣ କେବେ କଟକ ବଢ଼ ଡାକ୍ତରଖାନାର କନିକା କଟେଜରେ ଚିକିତ୍ସିତ ହେଉଥିବା ନାଗ ଭୂଷଣ ପଟ୍ଟନାୟକଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଯାଇଥିଲେ ? ସେ ଚମକି ପଡ଼ିଲେ । କହିଲେ , ଆପଣ ତେବେ ସେଇ, ଯିଏ ମୋ ପାଇଁ ପୋଲିସ ସହ ଯୁକ୍ତି ବି କରିଥିଲେ? ପରସ୍ପରକୁ କୋଳେଇ ନେଲୁ ।

ପରସ୍ପର ପରିଚିତ ହେବାକୁ ବସିଲାରୁ ଦେଖାଗଲା ସେ ମୋ ପିଉସାଶ୍ଵଶୁର କେନ୍ଦ୍ରାପଡ଼ା ନିବାସୀ କିଶୋରୀ ଚରଣ ମହାନ୍ତିଙ୍କ ସମ୍ପର୍କୀୟ ଏବଂ ମୁଁ ତାଙ୍କ ସାନ ସଡୂ ସୁଧୀରର ସମ୍ପର୍କୀୟ । ସେ କହିଲେ, ଆପଣଙ୍କ ସହ ଭାବ ଜଗତରେ ମୋର ନିବିଡ ସମ୍ପର୍କ ଅଛି । ମୁଁ ପଚାରିଲି , କିପରି? ସେ କହିଲେ, ନୂଆପାଟଣା ସୁତାକଳ ଶ୍ରମିକ ଯୁନିୟନ ସଭାପତିଙ୍କୁ କେ ଅବା ନ ଜାଣେ ! ଜାନକୀ ବାବୁ ମୁଖ୍ୟମନ୍ତ୍ରୀ ଥାଇ ବି ଓ ସୁତାକଳ ପ୍ରତିଷ୍ଠା କରି ସବୁ ଶ୍ରମିକଙ୍କୁ ନିଯୁକ୍ତି ଦେଇ ବି କଂଗ୍ରେସ ସେଠାରେ ଜଣେ ଶ୍ରମିକ ପାଇଲାନି ଯୁନିୟନ ଗଢିବାକୁ , ସବୁ ଶ୍ରମିକଙ୍କୁ ଆପଣ ସି ପି ଆଇ ଶିବିରକୁ ନେଇଆସିଥିଲେ ! ମୁଁ ପଚାରିଲି, ଆପଣ କିପରି ଜାଣିଲେ ? ସେଇଠୁ ଜାଣିଲି ଯେ ସେ ସେତେବେଳେ କୃଷି ବିଭାଗର ସହନିର୍ଦ୍ଦେଶକ (କାର୍ପାସ) ଥିଲେ ଓ ନୂଆପାଟଣା ସୂତା କଳକୁ ଯେଉଁ କପା ଆସୁଥିଲା ତାର ଗୁଣ ଯାଞ୍ଚ କରିବାକୁ ସେହି ସୂତା କଳକୁ ନିୟମିତ ଗସ୍ତ କରୁଥିଲେ ।

ସରକାରୀ କର୍ମଚାରୀ ଭାବେ ସେ ଥିଲେ ଯେତିକି କର୍ତ୍ତବ୍ୟନିଷ୍ଠ ସେତିକି ବେସାଲିସ୍ । ଦୁଇଟି ଦୃଷ୍ଟାନ୍ତ ଦେବି । କୃଷି ବିଭାଗର ସହନିର୍ଦ୍ଦେଶକ (କାର୍ପାସ) ପଦାଧିକାର ବଳରେ ସେ ଏକ ସରକାରୀ ଜିପ୍ ପାଇଥିଲେ । ସବୁ ସରକାରୀ ଅଫିସରଙ୍କ ଘରକୁ ସରକାରୀ ଗାଡି ଆସେ ଓ ନିଆ ଅଣା କରେ । ଶଶିବାବୁ ନିଆରା । ସେ ନିଜର ଏକ ମୋପେଡ ରଖିଥାନ୍ତି । ସେଥିରେ ଯିବା ଆସିବା କରନ୍ତି । କାରଣ, ସେ ଭାବୁଥିଲେ , ଅଫିସକୁ ଯିବା ଅଫିସରଙ୍କର ନିଜ ଦାୟିତ୍ଵ । ସେଥିପାଇଁ ସରକାରୀ ଗାଡି କାହିଁକି ବ୍ୟବହୃତ ହେବ? ମୁଁ ଦେଖେ, ଯଦି ସରକାରୀ ଗସ୍ତ ଅଛି, ଭୁବନେଶ୍ଵର ବାହାରକୁ ଯିବାକୁ ହେବ, କେବଳ ସେହି କ୍ଷେତ୍ରରେ ହିଁ ତାଙ୍କୁ ଦିଆହୋଇଥିବା ସରକାରୀ ଗାଡି ସେ ବ୍ୟବହାର କରୁଥିଲେ ।

ଦ୍ଵିତୀୟ ଦୃଷ୍ଟାନ୍ତ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଲୋମହର୍ଷଣକାରୀ । ଭୁବନେଶ୍ଵରରୁ ବଦଳି ହୋଇ ସେ ଅନୁଗୁଳ ଜିଲ୍ଲା କୃଷି ଅଧିକାରୀ ଭାବେ କାର୍ଯ୍ୟ କରୁଥାନ୍ତି । କୃଷି ବିଭାଗର ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଦାୟିତ୍ବରେ ଥାନ୍ତି ଶ୍ରୀନିବାସ ରଥ । ଥରେ ସେ କୋଣସି କାମରେ ଅନୁଗୁଳ ଗଲେ ଓ ବିଭାଗୀୟ ଗେଷ୍ଟ ହାଉସରେ ତିନିଦିନ ରହିଲେ । ତାଙ୍କ ଘରୋଇ ସଚିବଙ୍କ ନିର୍ଦ୍ଦେଶରେ “ସାହେବ”ଙ୍କ ନିତ୍ୟ ବ୍ୟବହାର୍ଯ୍ୟ ସାମଗ୍ରୀ କିଣି ପ୍ରଥମ ରାତ୍ରିରେ ଶଶିବାବୁଙ୍କୁ ଦେବାକୁ ପଡିଥିଲା । ସେହି ସମାନ ସାମଗ୍ରୀ ଦେବାକୁ ତହିଁ ପରଦିନ ରଥଙ୍କ ଘରୋଇ ସଚିବ ଯେତେବେଳେ ତଲବ କଲେ, ଶଶିବାବୁ ପଚାରିଲେ , କାଲି ପରା ଦେଇଥିଲି? ଉତ୍ତର ମିଳିଲା – ସାହେବ ଥରେ ବ୍ୟବହାର କରିଥିବା ଦ୍ରବ୍ୟ ଦ୍ଵିତୀୟ ଥର ବ୍ୟବହାର କରନ୍ତିନି । ଶଶିବାବୁ ପ୍ରତିବାଦ ନ କରି ପରବର୍ତ୍ତୀ ଦୁଇଦିନ ଦୁଇ ସେଟ୍ ସାମଗ୍ରୀ ପଠାଇଲେ ଏବଂ ଶେଷ ଦିନ ତହିଁର ଦାମ୍ ଦାଖଲ କରିବାକୁ ଦୋକାନ ରସିଦ ସହ ଘରୋଇ ସଚିବଙ୍କୁ ଚିଠି କଲେ । ଘରୋଇ ସଚିବ ରାଗରେ ଲାଲ୍ ହୋଇଗଲେ । ସେଠାରେ ଉପସ୍ଥିତ ଥିବା କୃଷି ଭିଭାଗୀୟ ଉପନିର୍ଦ୍ଦେଶକ ନିଜ ଆଡୁ ସେ ଟଙ୍କା ଦାଖଲ କରି ପରିସ୍ଥିତି ସମ୍ଭାଳି ନେଇଥିଲେ । ଅଳ୍ପ କେଇଦିନ ପରେ ଶଶିବାବୁଙ୍କର କଳାହାଣ୍ଡି ବଦଳି ହୋଇଥିଲା । ସେଠାରେ କେତେବର୍ଷ ଧରି ବିକ୍ରି ହୋଇପାରିନଥିବା ବାଦାମ ବିହନ ପାଇଁ ଶଶିବାବୁଙ୍କୁ ଦାୟୀ କରି ତାଙ୍କ ବେତନ ବନ୍ଦ କରାଗଲା । ଶଶିବାବୁ ତା ବିରୁଦ୍ଧରେ ସରକାରଙ୍କୁ ପ୍ରତିବାଦ ପତ୍ର ପଠାଇଲେ । ସେତେବେଳକୁ କୃଷି ଉତ୍ପାଦନ କମିଶନର ହୋଇଥାନ୍ତି ଶ୍ରୀମତୀ ସି ନାରାୟଣାସ୍ଵାମୀ । ନଥିଟି ତାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ପହଞ୍ଚିଲା ବେଳକୁ ସେଠାରେ ବସିଥିଲେ ଅବସରପ୍ରାପ୍ତ କୃଷି ନିର୍ଦ୍ଦେଶକ ମହେଶ୍ଵର ପଟ୍ଟନାୟକ । ନାରାୟଣାସ୍ଵାମୀ ତାଙ୍କଠୁ ଜାଣିବାକୁ ଚାହିଁଲେ ଶଶି ଭୂଷଣ ମହାନ୍ତି କିପରି ଲୋକ । ସେ କହିଲେ – ସେ ତ ମୋର ଛାତ୍ର ଥିଲା, ପରେ ମୋର ସହକର୍ମୀ ହେଲା । ମୋ ବିଚାରରେ ତା’ଠୁ ବଳି ସଚ୍ଚୋଟ, ସତ୍ ସାହସୀ , ସ୍ପଷ୍ଟବାଦୀ କର୍ମଚାରୀ କୃଷି ବିଭାଗରେ ନାହାନ୍ତି । ଶଶିବାବୁଙ୍କ ଉପରେ ଜାରି ହୋଇଥିବା ବେତନ ବନ୍ଦ ଆଦେଶ ତୁରନ୍ତ ବାତିଲ ହେଲା ଓ ତାଙ୍କ ପ୍ରମୋଶନର ପଥ ପରିଷ୍କାର ହେଲା ।

ତାଙ୍କ ତିରୋଧାନରେ ମୁଁ ଏହା ହିଁ କହିପାରେ ଯେ, ସରକାରୀ ଚାକିରିରେ ଥାଇ ମଧ୍ୟ ହୃଦୟରେ ସାମ୍ୟବାଦ ପ୍ରତି ଅନୁରକ୍ତି ରଖିଥିବା ଜଣେ ପ୍ରଚ୍ଛନ୍ନ କମ୍ୟୁନିଷ୍ଟ ଆଖି ବୁଜିଦେଲେ ।

ସୌଭାଷ୍ୟରେ ଥିବା ଲେଖାର ସଂଯୋଗ ସରଣି : https://saubhasya.wordpress.com/2021/05/20/20052021/

Police Officers like Chittaranjan Patnaik should be posthumously honored in Official Gazette

Subhas Chandra PattanayakWe have developed legislative practice of paying obituary respect to police personnel breathing their last in action. Cremation with State Honor is not uncommon. But there are persons in Police like Chittaranjan Patnaik, who retire without succumbing to enemy power or Law breakers after rendering illustrious and exemplary service to the State. There is no respect for them as they silently pass away.

Chittaranjan Patnaik is one such Police Officer who passed away on May 18th fighting the pandemic as heroically as was possible within his command. Belonging by birth to Ex-State Athgarh, son of the arch light of Law in that Principality Chakradhar Patnaik, he was a younger brother of the illustrious journalist late Surit Ranjan Patnaik. But he was his own identity as an uniformed person.

Years ago, his colleagues who knew him intimately had felicitated him for his contributions to make Orissa a peaceful State.

There are some such unsung heroes in Police who deserve State Honor for their peacekeeping in the State.

I call upon the Chief Minister as well as the thinking brains in Police to honor these unsung heroes by at least mentioning them in Official Gazette befitting a grateful people.

Better late than never, the world says.

ସମାଜରେ କର୍ମଚାରୀ ଶୋଷଣ // ମାନବ ଅଧିକାର ଆୟୋଗ ହସ୍ତକ୍ଷେପ କରୁ , ଜାଲ୍ ଦଖଲକାରୀଙ୍କୁ ବେଦଖଲ କରାଯାଉ

ସୁଭାଷ ଚନ୍ଦ୍ର ପଟ୍ଟନାୟକ

ପତ୍ରାଙ୍କ ସଂଖ୍ୟା: ୭୩୫୧/ଲୋ.ମ./୨୦୨୧ ତା. ୧୯/୦୫/୨୦୨୧
ଏମିତି ଏକ ନିବେଦନ ଆପଣ ମାନଙ୍କୁ କରିବାକୁ ଆମ ମନରେ ନଥିଲା। ଗତବର୍ଷ ଆମକୁ ମାନସିକ, ଶାରୀରିକ ଓ ଆର୍ଥିକ ଅଶାନ୍ତିରେ ଆହତ ଓ ଅସ୍ତବ୍ୟସ୍ତ କରି ଦେଇଥିବା ଅଜଣା କୋଭିଡ଼ ମହାମାରୀ ଲେଉଟାଣି ଏମିତି ଏକ ଦିନାବସ୍ଥା ସୃଷ୍ଟି କରିଛି। ଗତବର୍ଷ ଶତକଡ଼ା ୫୦ ଦରମା କାଟ ଓ କର୍ମବିରତି (ଲେ-ଅଫ୍)ରେ ରହିଥିବା କର୍ମଚାରୀ ବନ୍ଧୁମାନଙ୍କର ଶୁଖିଲା ଓ ଛଳ ଛଳ ମୁହଁ ଏଯାଏଁ ବି ଭୁଲିବାର ନାହିଁ। ତା ପରେ ତତ୍କାଳୀନ ବାକିଆ ବେତନ ଏ ଯାଏଁ ଦିଆ ଯିବାକୁ ମଧ୍ୟ ଅନୁଷ୍ଠାନ ସକ୍ଷମ ହୋଇ ନାହିଁ।

ଏମିତି ଏକ ଭୟଙ୍କର ପରିସ୍ଥିତିରେ ପୁଣି କର୍ମବିରତି (ଲେ-ଅଫ୍) ଓ ଦରମା କାଟ ଭଳି ଅସୁଖକର ବ୍ୟବସ୍ଥାକୁ ଏଡ଼େଇବାକୁ ଆପଣମାନଙ୍କ ସହଯୋଗ ଏକାନ୍ତ କାମ୍ୟ। ସେଥିପାଇଁ ନିମ୍ନଲିଖିତ ବ୍ୟବସ୍ଥା ପ୍ରତି ଆପଣଙ୍କ ମନ ଓ ରୁଚି ଅନୁଯାୟୀ ସ୍ୱୀକୃତି ପ୍ରଦନା କରିବାକୁ ଅନୁରୋଧ କରୁଛୁ।
୧. ମୁଁ ଏକମାସ ବା ଦୁଇମାସ ପାଇଁ କର୍ମବିରତି (ଲେ-ଅଫ୍)ରେ ଯିବାକୁ ରାଜି ଅଛି।
୨. ମୁଁ ମୋ ସମ୍ପୃକ୍ତ ମାସ ବେତନରୁ ଶତକଡ଼ା ୩୦ ଅନୁଷ୍ଠାନକୁ ଦାନ କରିବାକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ଅଛି।
୩. ମୁଁ ଗୋଟିଏ ମାସ ପାଇଁ ____ଟଙ୍କା ଦାନ କରିବାକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ଅଛି।
୪. ମୁଁ ସର୍ବମୋଟ _____ଟଙ୍କା ଅନୁଷ୍ଠାନକୁ ଦାନ କରିବାକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ଅଛି।

ଉପରଲିଖିତ ସର୍ତ୍ତ ଓ ବ୍ୟବସ୍ଥା ମଧ୍ୟରୁ କୌଣସିଟି ଚୟନ କରି ତା.୨୦.୦୫.୨୦୧୧ରିଖ ମଧ୍ୟରେ ଜଣାଇବାକୁ ଅନୁରୋଧ। ଆପଣଙ୍କ ମତ ଇମେଲ ‘loksevakmandal@gmail.com’ ଜରିଆରେ ଏବଂ ମୋବାଇଲ ନ. 7609096650କୁ sms/whatsapp ମାଧ୍ୟମରେ ପଠାଇପାରିବେ।

ଲୋକ ସେବକ ମଣ୍ଡଳ
ଏହାର ଏକକିତା ନକଲ କାର୍ଯ୍ୟକାରୀ ମୁଖ୍ୟ ପରିଚାଳକ, କାର୍ଯ୍ୟକାରୀ ସଂପାଦକ, ସମସ୍ତ ପରିଚାଳକ, ସହକାରୀ ପରିଚାଳକ, ଶାଖା ପରିଚାଳକ ଓ ସହକାରୀ ଶାଖା ପରିଚାଳକଙ୍କ ଅବଗତି ନିମନ୍ତେ ପ୍ରେରଣ କରାଗଲା।

ଏହା ହେଉଛି ଦୈନିକ ସମାଜର ନିର୍ଯ୍ୟାତିତ କର୍ମଚାରୀମାନଙ୍କୁ ପୁନଶ୍ଚ ଶୋଷଣ କରିବାକୁ ଏହି କାଗଜକୁ ବେଆଇନ ଭାବେ ଦଖଲ କରିଥିବା ଲୋକ ସେବକ ମଣ୍ଡଳର ନୂଆ କୌଶଳ ।

ରାଧାନାଥ ରଥ ଓ ଲିଙ୍ଗରାଜ ମିଶ୍ରଙ୍କ ସାହାଯ୍ୟରେ ଗୋପବନ୍ଧୁଙ୍କ ଉଇଲ ଜାଲ କରି ଲୋକ ସେବକ ମଣ୍ଡଳ ଦୈନିକ ସମାଜ ଦଖଲ କରିଛି ଏବଂ ଏହାର ହଜାର ହଜାର କୋଟି ଟଙ୍କାର ଆୟ ହଡଫ କରିଛି । ପ୍ରଭୂତ ପାଣ୍ଠିର ଭଣ୍ଡାର ଉପରେ ପ୍ରଭୁତ୍ଵ କରୁଥିବା ଏହି ଲୁଟେରା ଗ୍ୟାଙ୍ଗ୍ ଆଦୌ କୌଣସି ଆର୍ଥିକ ଅଭାବରେ ନଥିବା ବେଳେ ସମାଜର ଶ୍ରମଜୀବୀ କର୍ମଚାରୀ ଓ ସାମ୍ବାଦିକମାନଙ୍କଠାରୁ ସେମାନଙ୍କ ବେତନର ୩୦ ଶତାଂଶ ବଳପ୍ରୟୋଗ କରି ଆଦାୟ କରିବା କାରୋନାଜନିତ ଆର୍ଥିକ ଅନାଟନ ସମୟରେ ସେମାନଙ୍କୁ ଅଧିକ ବିପର୍ଯ୍ୟସ୍ତ କରିବା ସୁନିଶ୍ଚିତ ।

ଏହି ଗ୍ୟାଙ୍ଗ ଲୁଟ କରିବାରେ ଲାଗିଥିବା ହେତୁ କଟକରେ ଥିବା ମଣ୍ଡଳର କେତେକ ପଦବୀଧାରୀ ବହପ ପାଇ ଏପରି ଯଦ୍ଦୃଚ୍ଛା ହେର୍ ଫେର୍ ଚଳାଇଲେ ଲୋକସେବକ ମଣ୍ଡଳର ପରିଚାଳନା ପରିଷଦ ତହିଁ ଉପରେ ଏକ ନିଜସ୍ଵ ତଦନ୍ତ କମିଶନ ବସାଇଥିଲା ଯହିଁର ଅଧ୍ୟକ୍ଷ ଥିଲେ ସୁପ୍ରିମ କୋର୍ଟର ଅବସରପ୍ରାପ୍ତ ବିଚାରପତି ଅରିଜିତ ପଶାୟତ, ଲୋକ ସେବକ ମଣ୍ଡଳର ରାଷ୍ଟ୍ରୀୟ ଉପସଭାପତି (ଯିଏ ପରେ ସଭାପତି ହୋଇଥିଲେ) ଓଂକାର ଚାନ୍ଦ ଓ ଓଡ଼ିଶାର ଜଣେ ଅଭିଜ୍ଞ ଅବସରପ୍ରାପ୍ତ ସରକାରୀ କର୍ମଚାରୀ ଉମଚରଣ ନାୟକ । ଏହି ତଦନ୍ତ କମିଶନର କାର୍ଯ୍ୟକୁ ସୁଚାରୁରୂପେ ସମ୍ପାଦନ କରାଇନଦେବା ପାଇଁ ଲୋକ ସେବକ ମଣ୍ଡଳର କୌଣସି ସଭ୍ୟ ଷଡଯନ୍ତ୍ର ଚଳାଇଥିବା ହୃଦୟଙ୍ଗମ କରି ତଦନ୍ତ କମିଶନ ସ୍ପଷ୍ଟ କରିଦେଇଥିଲା ଯେ, ସମାଜ କାଗଜ ଲୋକ ସେବକ ମଣ୍ଡଳର ସମ୍ପତ୍ତି ନୁହେଁ ; ଏହା ଓଡ଼ିଶାବାସୀଙ୍କର ଜାତୀୟ ସମ୍ପତ୍ତି । କମିଶନଙ୍କ ଭାଷାରେ “The Samaja unlike other newspapers is not the property of any individual or group of persons. It belongs to the people of Orissa who are emotionally attached to the newspaper“, ଯାହା ଏହି ନିର୍ଦ୍ଧାରଣରେ ଓଂକାର ଚାନ୍ଦଙ୍କ ସମ୍ପୃକ୍ତି ହେତୁ ଏହା ନିସନ୍ଦେହ କରିଛି ଯେ, ସମାଜର ମାଲିକ ଲୋକ ସେବକ ମଣ୍ଡଳ ନୁହେଁ । ଏତଦ୍ଦୃଷ୍ଟିରୁ ଲୋକ ସେବକ ମଣ୍ଡଳର କେଉଁଠୁ ଅଧିକାର ଆସିଲା ନିଜକୁ ସମାଜର ମାଲିକ ବୋଲି କହି କର୍ମଚାରୀମାନଙ୍କ ଉପରେ ଏପରି ଜାନ୍ତବୀୟ ଜୁଲୁମ ଚଳାଇବାକୁ ?

ଜାଲିଆତି ଦ୍ଵାରା ସମାଜ ଦଖଲ କରିଥିବା ହେତୁ ଲୋକ ସେବକ ମଣ୍ଡଳ ବିରୁଦ୍ଧରେ ଓଡ଼ିଶା ସରକାରଙ୍କ କ୍ରାଇମ ବ୍ରାଞ୍ଚ କାର୍ଯ୍ୟାନୁଷ୍ଠାନ କରୁ ବୋଲି ୨୦୧୨ ଅକ୍ଟୋବର ୧୩ ତାରିଖରେ ମୁଁ ଦାବି କରିଥିଲି ।

ଗୋପବନ୍ଧୁଙ୍କ ଉଇଲ ଜାଲ୍ କରି ତାକୁ ନିଜ ଫାଇଦା ପାଇଁ ବ୍ୟବହାର କରିବା ଏକ ଧର୍ତ୍ତବ୍ୟ ଅପରାଧ ଓ ଭାରତୀୟ ଦଣ୍ଡ ସଂହିତାର ଧାରା ୪୬୮ଅନୁସାରେ ୭ ବର୍ଷ ଜେଲ ଅଧିକନ୍ତୁ ଅର୍ଥ ଦଣ୍ଡରେ ଦଣ୍ଡନୀୟ । ବ୍ୟବସ୍ଥାଟି ଏହିପରି –
Section 468 in The Indian Penal Code
“Forgery for purpose of cheating.—Whoever commits forgery, intending that the 1[document or electronic record forged] shall be used for the purpose of cheating, shall be punished with imprisonment of either de¬scription for a term which may extend to seven years, and shall also be liable to fine.

ଏତଦ୍ଦୃଷ୍ଟିରୁ ଏହି ଉପସ୍ଥାପନାର ସର୍ବାଗ୍ରେ ରହିଥିବା ଲୋକ ସେବକ ମଣ୍ଡଳର ଆଦେଶରେ ଯେଉଁ ବ୍ୟକ୍ତି ତହିଁର ସେକ୍ରେଟାରୀ ଭାବେ ସ୍ଵାକ୍ଷର କରିଛନ୍ତି ସେ ପ୍ରଥମେ ଜେଲ ଯିବା ଆବଶ୍ୟକ ।

ଏହି ଆଦେଶ ଅନୁସାରେ ପ୍ରତ୍ୟେକ କର୍ମଚାରୀ ହାତ କାଟି ଲେଖିଦେବ – “ମୁଁ ଏକମାସ ବା ଦୁଇମାସ ପାଇଁ କର୍ମବିରତି (ଲେ-ଅଫ୍)ରେ ଯିବାକୁ ରାଜି ଅଛି।“ ଏହା “ରାଜି” କି ବାଧ୍ୟବାଧକତା? ଏହାକୁ ସ୍ଵାକ୍ଷର କରିବାକୁ ବାଧ୍ୟ ହେଲେ, ସ୍ଵାକ୍ଷରକାରୀ ଦି ମାସ କର୍ମବିରତି ପାଇଁ ରାଜିହେବା ବଦଳରେ ମାସକ ପାଇଁ ରାଜିହେବ ; କାରଣ ମାସକ ପାଇଁ କର୍ମବିରତିର ବ୍ୟବସ୍ଥା ବି ଅଛି । ଭିନ୍ନ ଭାବେ କହିଲେ ପ୍ରତ୍ୟେକ କର୍ମଚାରୀ ଅତି କମ୍ ଏକ ମାସ କର୍ମବିରତି ପାଇଁ ବାଧ୍ୟ ହେବ । ଯିଏ ଏଥିରେ ରାଜି ନହେବ, ସେ ଲେଖିଦେବାକୁ ବାଧ୍ୟ ହେବ – “ମୁଁ ମୋ ସମ୍ପୃକ୍ତ ମାସ ବେତନରୁ ଶତକଡ଼ା ୩୦ ଅନୁଷ୍ଠାନକୁ ଦାନ କରିବାକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ଅଛି ।“ ଯିଏ ଏଥିରେ ରାଜି ହେବନି ସେ ଲେଖିବ “ମୁଁ ଗୋଟିଏ ମାସ ପାଇଁ ____ଟଙ୍କା ଦାନ କରିବାକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ଅଛି ।“ ତା ନହେଲେ “ମୁଁ ସର୍ବମୋଟ _____ଟଙ୍କା ଅନୁଷ୍ଠାନକୁ ଦାନ କରିବାକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ଅଛି ।“ ଅର୍ଥାତ୍ ଶୋଷଣର ଚକ୍ରବ୍ୟୁହରୁ ତାର ନିସ୍ତାର ନାହିଁ ।

ଲକ୍ଷ୍ୟ କରିବାର କଥା ଇଂରାଜୀ ଜାଣିଥିବା ଉଚ୍ଚ ବର୍ଗୀୟ କର୍ମଚାରୀମାନଙ୍କୁ ୧୮ ତାରିଖରେ ଇଂରାଜୀ ଭାଷାରେ ଏହା ଅବଗତ କରାଯାଇଥିବା ବେଳେ ଇଂରାଜୀ ଜାଣିନଥିବା ନିମ୍ନ ସ୍ତରୀୟ କର୍ମଚାରୀମାନଙ୍କୁ ଓଡିଆରେ ଏହା ୧୯ ତାରିଖରେ ଅବଗତ କରାଯାଇ ୨୦ ତାରିଖ ସୁଦ୍ଧା ନିଜ ନିଜ ଶୋଷଣ ପାଇଁ ଅଙ୍ଗୀକାର ପାତ୍ର ସ୍ଵାକ୍ଷର କରି ଦାଖଲ କରିବାକୁ ଆଦେଶ ଦିଆଯାଇଛି , ଯାହାକୁ ଆଦେଶ ନୁହେଁ , “ନିବେଦନ” ବୋଲି ଘେନା କରିବାକୁ କହିଛନ୍ତି ଏହି ଓଡ଼ଷ ଅବତାର; ସତେ ଯେମିତି ଯୂପକାଠରେ ମୁଣ୍ଡ ରଖିବାକୁ ଦିଆଯାଉଥିବା ହୁକୁମ “ଆଦେଶ” ନୁହେଁ, “ନିବେଦନ” ।

ଏହି ପ୍ରେକ୍ଷାପଟରେ ଯାହା ହେବାକୁ ଯାଉଛି ତାହା ସମାଜ କାଗଜର କର୍ମଚାରୀମାନଙ୍କ ଜୀବନ ଉପରେ ଭୟଙ୍କର ବିପଦ । କୌଣସି କର୍ମଚାରୀ ୨୦ ତାରିଖ ସୁଦ୍ଧା ସ୍ଵାକ୍ଷରିତ ଅଙ୍ଗୀକରପତ୍ର ଦାଖଲ କରିନାହାନ୍ତି । ତେଣୁ ସମସ୍ତଙ୍କୁ କର୍ମବିରତିର ଶିକାର ହେବାକୁ ପଡ଼ିବ । ଏହା ହେବ ସେମାନଙ୍କ ମାନବ ଅଧିକାରର ଭୟାନକ ଉଲ୍ଲଂଘନ । ମୋଦୀ ଯେପରି ଶ୍ରମ ଆଇନ ସମୂହକୁ ଅଗମୂଳହୀନ ପାଳଗଦାରେ ପରିଣତ କରିଛନ୍ତି ସେଥିରେ ସେହି ଆଇନର ପ୍ରଶାସନିକ ପାଳକମାନେ କେତେଦୂର ସହାୟକ ହୋଇପରିବେ ସେମାନେ ନିଜେ ବି ଜାଣନ୍ତିନି । ଏହି ବିଶେଷ ପରିସ୍ଥିତିରେ ଓଡ଼ିଶା ମାନବ ଅଧିକାର ଆୟୋଗ ନିଜ ଆଡୁ ଏଥିରେ ହସ୍ତକ୍ଷେପ କରୁ ।

ଗୋପବନ୍ଧୁଙ୍କ ଉଇଲ ଜାଲ୍ କରି ସମାଜକୁ ବେଆଇନ ଦଖଲରେ ରଖି ସମାଜର ଆୟକୁ ଲୁଟ କରୁଥିବା ଓ କର୍ମଚାରୀମାନଙ୍କ ବେତନ ଲୁଟ ପାଇଁ ଜାଲ ପକାଇଥିବା ଲୋକ ସେବକ ମଣ୍ଡଳର ସେକ୍ରେଟାରୀ ଓ ତାଙ୍କ ସହକର୍ମୀମାନଙ୍କୁ ଦଣ୍ଡ ବିଧି ସଂହିତାର ଧାରା ୪୬୮ ଅନୁସାରେ କାରାଗାରକୁ ନିକ୍ଷେପ କରିବା ପାଇଁ ମକଦ୍ଦମା ଆରମ୍ଭ କରିବା ସଙ୍ଗେ ସଙ୍ଗେ ସମାଜ କାଗଜକୁ ଓଡ଼ିଶା ଜନସାଧାରଣଙ୍କ ନିଜ ସମ୍ପତ୍ତି ବୋଲି ଘୋଷଣା କରାଯାଇ ଯେଉଁମାନେ ଶ୍ରମ କରି ଶୋଷିତ ହୋଇ ଏହାକୁ ଚଳାଇଛନ୍ତି ସେହି କର୍ମଚାରୀମାନଙ୍କର ଏକ ସମବାୟ ଗଠନ କରାଯାଇ ସମାଜ ସମେତ ଗୋପବନ୍ଧୁ ଭବନର ପରିଚାଳନା ଦାୟିତ୍ଵ ଦିଆଯାଉ । ଏହା ଯେତେ ଶୀଘ୍ର ହେବ , ସେତେ ମଙ୍ଗଳ ।

Oriya Language created Orissa and therefore Orissa must be ruled by Oriya Language

Subhas Chandra Pattanayak

Chief Minister Naveen Patnaik seems to have developed a wrong notion that governance of Orissa in Oriya depends upon his mercy. His press-note of December 17 and full page display advertisement in major broadsheets of today force us to arrive at this apprehension.

In his December 17 press note it was declared that he had held a meeting with the five members of the ministerial committee on that day for the purpose of “strictly implementing the Orissa Official Language Act, 1954 in official and non-official level” to facilitate which a website has been floated by the government. In the full page multi-color advertisement in broadsheet dailies today, this is intriguingly missing.

The advertisement is designed to tell the people that Chief Minister Naveen Patnaik has taken historical steps to save and develop Oriya language, and has enumerated the steps he has taken. This is blatant lie. Neither he nor his government has executed any single item claimed to be “historical” in the official advertisement. The entire advertisement is nothing but false propaganda. What a shame it is, that, the people of Orissa are taken for granted by their Chief Minister! Read more →

Navakalevara: Legends and reality

Subhas Chandra Pattanayak

Legends are the most misguiding mischief aimed at superimposing lies on reality so that indigenous people of an occupied land are kept too dazzled to see the dark face of the rulers and the class of exploiters can keep its victims subjugated to its authority, while forcing them to forget the heroic history of evolution of their own philosophy of life, their own splendid spiritual realizations, their own socio-economic uniqueness, their own ancient culture, their own valorous past, their own way of social integration and their own civilization.

We see this mischief galore in the context of Navakalevara of SriJagannatha.

So, here, we are to rip apart the legends and bring the reality of the Navakalevara to light, as thereby alone we can reach the lost uniqueness of the people of Orissa.

We will use Puri Sankaracharya’s self-proclaimed authority over Navakalevara to proceed with our purpose.

  Read more →

Samaja in Maze of Forgery: Two former Ministers of Orissa – Lingaraj Mishra & Radhanath Rath forged the WILL of Gopabandhu; Both benefitted till their death; SoPS continues to Loot

Subhas Chandra Pattanayak

The Oriya daily SAMAJA founded by late Utkalmani Pandit Gopabandhu Das, to which, out of their love and reverence for the great humanitarian leader, the people of Orissa had and have been giving their financial and moral support, is in a menacing maze of forgery and loot.

Sadly, two of Gopabandhu’s trusted men – Lingaraj Mishra and Radhanath Rath – who, because of being known so, had the opportunity of becoming cabinet ministers in Orissa, were the masterminds and/or makers of the forgery from which the paper is yet to be salvaged.

Both of them – Lingaraj and Radhanath – had partnered with each other in forging the last WILL of Gopabandhu to grab the Samaja, which being Gopabandhu’s paper was of superb credibility and the greatest political instrument of the day. They had performed this crime behind the screen of and in nexus with Servants of the People Society (SoPS), of which, while breathing his last, Gopabandhu was the Vice-President. Read more →